Wieloletni pedagog i dyrektor Powiatowego Centrum Rozwoju Edukacji w Nowym Mieście Lubawskim na zasłużonej emeryturze

Zawsze w życiu najtrudniejsze są pożegnania, szczególnie wtedy, gdy pracowało się wspólnie tyle lat. Dnia 21.04.2017 r. swoją karierę zawodową przechodząc na zasłużoną emeryturę zakończyła Pani Bożena Maciejewska – Dyrektor Powiatowego Centrum Rozwoju Edukacji w Nowym Mieście Lubawskim.

 W miłej i przepełnionej pozytywnymi emocjami atmosferze w gronie pracowników, znajomych i przyjaciół odbył się benefis Pani Bożeny Maciejewskiej. Była to okazja, aby podziękować i wyrazić swoje uznanie dla Jej długoletniej i efektywnej pracy.

Zasługi Pani Bożeny na rzecz lokalnej społeczności są niezliczone i trudno je wszystkie wymienić. Jednak w kilku słowach scharakteryzujmy sylwetkę zawodową naszej drogiej Koleżanki.  

Pani Bożena Maciejewska w roku 1976 rozpoczęła studia w Wyższej Szkole Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie. W 1980 roku ukończyła wyższe studia magisterskie – dzienne na Wydziale Pedagogiki Specjalnej w zakresie pedagogiki specjalnej o specjalności rewalidacja upośledzonych umysłowo uzyskując tytuł magistra pedagogiki specjalnej.

Niezmiennie od sierpnia 1980 r. pracowała w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Nowym Mieście Lubawskim (początkowo Poradni Wychowawczo-Zawodowej). W dniu 3 czerwca 2013 r. Pani Bożenie powierzono pełnienie obowiązków Dyrektora Powiatowego Centrum Rozwoju Edukacji.  Od 1.09.2013 r. objęła funkcję dyrektora PCRE.

Pani Bożena jest doświadczonym pedagogiem z 37 stażem pracy. Specjalizowała się w diagnozie trudności w uczeniu się matematyki oraz dyskalkulii rozwojowej. W pracy reedukacyjnej w Poradni stosowała program autorski w zakresie stymulacji rozwoju rozumowania matematycznego u dzieci sześcioletnich i dzieci w młodszym wieku szkolnym. Zajmowała się reedukacją trudności w nauce czytania i pisania z zastosowaniem metody 18  struktur wyrazowych opracowaną przez Ewę Kujawę i Marię Kurzynę. Była  popularyzatorką metody A. Faber i E. Mazlish Jak mówić do dzieci żeby nas słuchały i jak słuchać, żeby do nas mówiły. Odrębną dziedziną jej zainteresowań zawodowych była problematyka fobii szkolnej. W roku 1996 napisała Poradnik dla rodziców, których dzieci doświadczają tego typu trudności.    

W latach 2003-2009 pracowała w Punkcie Konsultacyjno-Terapeutycznym działającym przy Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej, prowadzonym przez Stowarzyszenie Pomocy Dzieciom Specjalnej Troski. Zawsze służyła swoją wiedzą i doświadczeniem.

W toku swojej długoletniej pracy pedagogicznej Pani Bożena została odznaczona m.in.: Złotym  Medalem za Długoletnią Służbę (2010), Złotym Krzyżem Zasługi (2004), Srebrnym Krzyżem Zasługi (1997), Nagrodą Kuratora Oświaty (1994) oraz Nagrodami Dyrektora.

Podczas benefisu, który odbył się niedawno wielokrotnie podkreślano, aby podsumowując swoją karierę, Pani Bożena wzięła pod uwagę, oprócz ciężkiej pracy, jubileuszy, awansu, chwil radosnych i smutnych, również inne czynniki. Jednym z nich jest wdzięczność wszystkich pracowników, którym pomagała służąc swoją wiedzą i doświadczeniem przez prawie 4 dekady.

Pani Bożena przeżyła  wspólnie z naszą placówką wiele różnych momentów i zawirowań. Mamy za sobą wspaniałe czasy i trudne momenty. Zmieniały się strategie, koncepcje i cele. Jednak  niezależnie od tego co działo się dookoła dla pani Bożeny zawsze najważniejsza była podstawowa zasada, a mianowicie uczciwość w pracy. Słowa Marii Grzegorzewskiej, prekursorki pedagogiki specjalnej w Polsce, „Kocham moją pracę, więc interesuje mnie każdy, kto do niej wchodzi" – stanowiły dla pani Bożeny sens pracy zawodowej. Jej droga zawodowa wskazuje na prawdziwe zamiłowanie do pracy pedagogicznej. Potrafiła połączyć wykonywanie swoich obowiązków z pasją. Ostatni czas zarządzała naszą placówką, wielokrotnie podkreślając, że zawsze w sercu była i pozostanie pedagogiem/diagnostą. I tak właśnie było…

Pani Bożenko dziękujemy Ci za te piękne lata, poświęcenie i oddanie, lojalność oraz trud włożony w pracę w naszej placówce. Tworzy Pani historię Poradni i tworzyła nową historię Centrum. Wraz z Pani przejściem na emeryturę zamykamy pewien rozdział naszej instytucji i wszystkie mamy tego pełną świadomość. Obiecujemy, że dołożymy wszelkich starań, aby była Pani dumna z naszej pracy i sukcesów.

Życzymy Pani, aby na emeryturze realizowała Pani swoje marzenia i pasje, bo przecież „ważne są dni, których jeszcze nie znamy”. Wyrażamy także nadzieję, że nie zapomni Pani o nas i podobnie jak my wszyscy, będzie dobrze wspominać spędzone z nami chwile. Ma Pani wielki wkład w budowanie autorytetu i pozytywnego wizerunku naszej placówki, bo jak powiedział  święty Jan Paweł II „Człowiek jest wielki nie przez to co posiada, lecz przez to kim jest. Nie przez to co ma, lecz przez to czym dzieli się z nami”.

Wdzięczni Pracownicy PCRE